یک پروفسور روسی به نام نیکلای کوروفسکی کارشناس معروف روسی از یک آزمایش فضائی جالب سخن گفت دانشمندان روسیه در تلاش برای اقامت 9 ماهه یک زوج جوان در فضا بودند تا کودکی در فضا متولد شود.
آنها درحال ساختن طرحی برای بررسی تکامل یک موجود زنده در فضا بودند. یک دستگاه پرورش دهنده آزمایشی در یکی از اسپوتنیک ها نصب شد.
در این دستگاه پرورش دهنده تخم های یک بلدرچین ژاپنی را قرار دادند و جوجه ها بوسیله ی یک مرغدانی اتوماتیک از تخم بیرون خواهند آمد.
جنین های بلدرچین در شرایط بی وزنی رشد خواهند کرد و برنامه زمانی طوری طرح ریزی شد که جوجه ها به هنگام فرود سفینه از تخم بیرون خواهند آمد.
این امر بررسی تقریبا تمام مراحل تکامل نخستین موجود زنده را در شرایط بی وزنی امکان پذیر کند.
چرا این پرنده انتخاب شد؟
انتخاب بلدرچين ژاپنی نیز به این خاطر است که این جانور کاندیدای یکی از قسمت های سیستم پیچیده ی بسته اکولوژیکی سفینه است.
درواقع بدون تولید مثل در کابین یک سفینه که از نظر تجدید اتمسفر، ذخایر مواد غذایی لازم برای سرنشینان و استفاده از زباله ها برطرف کننده ی نیاز مندی ها باشد، پرواز های فضایی طولانی غیر ممکن است.
ولی سخن گفتن درباره تولد از پیش طراحی شده یک انسان در فضا گویا سالهای زیادی از واقعیت فاصله دارد.
شرح مختصری از مسائلی که پیش از اینکه مسافرت های فضایی 9 تا 10 ماهه(صرف نظر از تولد انسان در شرایط بی وزنی) انجام شود بررسی میشود.
چالش های روبه رو:
نخست، دانشمندان به هیچ وجه فرآیند های مربوط به سازگاری بدن انسان را نسبت به شرایط بی وزنی طولانی، به طور کامل و دقیق درک نکرده اند، درحالی که مسائلی مانند تغییرات سیستم قلبی و عروقی مورد بررسی قرار گرفت که متاسفانه در مورد مسائل دیگر چنین اقدامی به عمل نیامده است.
مثلا هنوز دقیقا نمیدانیم که آیا در طی یک پرواز فضایی طولانی استخوان ها فاقد کلسیم خواهند شد یا نه؟!
دانشمندان فقط درحال رسیدن به جواب پرسش دیگری هستند و آن این است که کمترین فعالیت جسمانی لازم برای حفظ سلامتی یک فضانورد در مدت پرواز طولانی چیست؟!
که تصادفا یکی از هدف های پروازی دو فضانورد جوابی برای همین سوال بود.
علاوه بر این پرواز های فضایی طولانی به ایجاد یک نیروی جاذبه مصنوعی نیاز دارند. بررسی های لازم انجام شد یک محفظه ی گریز از مرکز که چنین نیرویی را ایجاد می کرد در در اسپوتنیک های زیست شناسی قرار داده شد.
ثابت شد که یک سوم جاذبه زمین جریان طبیعی اعمال فیزیولوژیکی را تضمین می کند. ولی به طور کلی این پرسش به قوت خود باقی است. دانش جهانی در حال دست یابی به همین اطلاعات است تجارب پرواز های طولانی بشر با چنین نیروی جاذبه مصنوعیست.
اجرای موفقیت آمیز پرواز های فضایی طولانی مستلزم داشتن اطلاعاتی درباره نکات دقیق تاثیر شرایط بی وزنی بر روی مجاری دهلیزی انسان است.
واکنش های فضانوردان، بسیار فردی اند و به طور کنجکاوانه ای، حتی یک انسان ممکن است نسبت به شرایط بی وزنی در دوره نخستین واکنش های مختلفی از خود نشان دهد.
عامل مهم دیگر، تشعشع کیهانی است. در سالهایی که خورشید آرام است آشفتگی و به ویژه شعله های شدید خورشیدی وجود ندارند و از این رو از نقطه نظر تشعشع پرواز های فضایی بی خطرند. ولی چنانچه اندکی شعله خورشیدی نیرومند با کمی آشفتگی در کمربندهای تشعشع زمین ایجاد شود، فضانوردان در معرض مقدار بیشتری تشعشع کیهانی قرار خواهند گرفت.
ضمنا در طی پرواز های فضایی طولانی، اثر حتی کمترین مقدار تشعشع در انسان می ماند و روی هم جمع می شود هنوز تاثیر طولانی تشعشعات کیهانی همه جانبه در حال بررسی است.
روشن است که مشکلات جدی به هنگام سازگاری دوباره در زمین بعد از اقامت طولانی در فضا به وجود می آیند.
بدون اغراق میتوان گفت که این مشکلات با چشم غیر مسلح نیز دیده می شوند ولی مسائلی دقیق تر وجود دارند که فقط دانشمندان از آن ها آگاه اند.
مسئله بعدی موضوع مصونیت است کشف شده است که اقامت طولانی در یک فضای مسدود واکنش های مربوط به مصونیت بشر را تغییر می دهد و ممکن است شخص به بعضی از بیماری ها حساس تر شود و در برخی یا سایر بیماری ها بدون تغییر بماند که معمولا فضانوردی که از یک پرواز طولانی به زمین باز می گردد به خاطر مصونیت تحت نظر قرار میگیرد.
با وجود این همه مشکلی که پژوهشکران فضایی با آنها رو به رو هستند مشخص میشود از اقدام به تولد یک نوزاد در فضا فعلا به دور هستیم.
احتمالا در اینده نه چندان دور و با پیشرفت های روزانه این حوزه شاهد نخستین تولد یک انسان در فضا باشیم.