شکستن دیوار چهارم یک اتفاق جالب در فیلم ها یا داستان هاست که بازیگر انگار برای لحظه ای از نقش خود خارج میشود.
دیوار چهارم یک اصطلاح در فیلم و نمایش و نویسندگی است که نوعی دیوار نامرئی است و باعث میشود مخاطب، بازیگر را ببیند اما بازیگر مخاطب را نبیند.
در واقع بازیگر وانمود میکند که دوربین را نمیبیند حتی اگر به سمت دوربین نگاه کند.
پس شکستن دیوار چهارم یعنی نقض این قانون، یعنی شخصیت داستان به مخاطب نگاه کند و یا با او حرف بزند.
نمونه ای از آن را سیامک انصاری در سریال های مهران مدیری اجرا میکرد که از فرط تعجب یا عصبانیت به دوربین و بیننده نگاه میکرد، یا شخصیت فیلم ددپول که با بیننده حرف میزند.
شخصیت الیور هاردی در فیلم های کمدی کلاسیک سیاه و سفید نیز گاهی به دوربین نگاه میکرد، وقتی که از دست لورل عصبانی میشد.
این بحث همیشه مطرح بوده است که:
آیا شکستن دیوار چهارم خوب است یا بد؟
بعضی ها از این کار خوششان نمی آید و معتقدند که این کار باعث میشود جذابیت فیلم کمتر شود و بیننده که غرق در فیلم شده، ناگهان متوجه می شود که فیلم واقعی نیست.
اما برخی به این علت که این کار در فیلم های طنز معمولا انجام میشود معتقدند که آسیبی به فیلم نمیزند و حتی باعث جذابیت بیشتر آن میشود، طوری که بیننده احساس میکند با بازیگر و شرایطی که دارد همراه شده است.
در واقع طرفداران شکستن دیوار چهارم معتقدند که این کار بیننده را بیشتر درگیر فیلم میکند.