ایمان صدیقی و ایمان صادقی دو مخترع ایرانی بودند که روزی اولین پاوربانک را در ایران ساختند اما آن زمان هیچ نیازی به این وسیله حس نمیشد. امروز در ذهن آموز این ماجرا را از زبان خودشان میشنویم:
حدودا سال 1384 بود. ما یک دستگاه اینورتر کوچک ساخته بودیم که ولتاژ باتری قلمی را به 220 ولت تبدیل میکرد. یعنی با دو عدد باتری قلمی میتوانستید هرکجا که هستید برق 220 ولت داشته باشید.
این دستگاه اگر از باتری های بزرگ تر و قوی تر استفاده میکرد خروجی قوی تری داشت و میشد وسایل قوی تری را برای مدت طولانی تری روشن نگه داشت، اما بزرگ و سنگین میشد و حمل آن مشکل بود.
وقتی هم که از باتری های کوچک استفاده میکردیم، وسیله کوچک و حمل پذیرتر میشد ولی نهایتا میشد یک لامپ کم مصرف را با آن روشن کرد.
در این هنگام بود که ایده ای به ذهن ما رسید:
دستگاه را در حد یک جعبه کوچک میسازیم برای شارژ کردن موبایل.
ایده جالب بود و اولین نسل از پاور بانک محسوب میشد اما متاسفانه آن زمان نیاز خاصی به آن حس نمیشد. چون موبایل ها دکمه ای و ساده بودند. اینترنت به شکل الان روی گوشی ها وجود نداشت و شبکه های اجتماعی مثل اینستاگرام وجود نداشتند. موبایل ها فقط برای تماس و پیامک دادن بودند. نهایتا با آنها عکاسی یا بازی هم میشد کرد ولی این کارها خیلی ضروری نبودند که کسی بخواهد یک شارژر همراه با خودش داشته باشد.
به هرحال ما دستگاه را ساختیم چون میتوانستیم چنین چیزی را بسازیم.
در آن زمان موبایل ها با کابل USB شارژ نمیشدند و باید شارژر آنها را به برق متصل میکردیم. بنابراین دستگاه ما انرژی ذخیره شده در باتری را به برق 220 ولت تبدیل میکرد و به خروجی اش میشد شارژر موبایل را وصل کرد.
آن زمان به سراغ فردی رفتیم که برگزار کننده جشن ها و مراسم بود و زیاد به خارج از شهر سفر میکرد. احتمال دادیم او به دستگاه ما نیاز داشته باشد. طرز کار دستگاه را توضیح دادیم، خوشش آمد اما گفت موبایل من نوکیا است و تا چند روز شارژ نگه میدارد. بعد هم گوشی اش را از جیبش بیرون آورد و با غرور درمورد اینکه چقدر باتری اش شارژ نگه میدارد صحبت کرد!
در آخر دستگاه را از ما نخرید. همانطور که گفتم، آن زمان مردم به اندازه الان به موبایل وابسته نبودند و کار خاصی با آن نمیکردند که بخواهد شارژش زود تمام شود. مصرف برق آن گوشی ها هم کم بود و مشکل ساز نمیشد.
به همین خاطر ما بی خیال اختراع خودمان شدیم و به سایر ایده ها و طرح ها پرداختیم.
چندین سال گذشت. گوشی های اندرویدی وارد بازار شدند و قوی تر شدن پردازنده و صفحه نمایش بزرگ و اینترنت 4G باعث شد باتری گوشی ها زود به زود تمام شود و نیاز به یک وسیله بود که بتواند در حین مسافرت یا داخل ماشین یا هرجایی که دسترسی به پریز برق وجود نداشت، گوشی را شارژ کند.
حالا دیگر گوشی ها این قابلیت را داشتند که نه فقط با برق 220 ولت بلکه با کابل USB هم شارژ شوند، درنتیجه نیازی نبود ولتاژ باتری به برق 220 ولت تبدیل شود. پس به سادگی انواع و اقسام پاوربانک ها به بازار عرضه شدند و ما با اینکه دست کم در ایران، اولین مخترع آن محسوب میشدیم، اما متاسفانه هیچ سهمی از این بازار نتوانستیم بدست بیاوریم.