در این مقاله دیدگاه جالبی درمورد وضعیت آینده اینترنت و نسل بعدی اینترنت ارائه کرده ام. چیزی که بسیار محتمل و منطقی است و هم اکنون گام های اولیه آن برداشته شده است.
بیایید ابتدا به پیدایش اینترنت نگاهی بیاندازیم.
اینترنت در ابتدا آرپانت نام داشت و یک ارتباط محدود بین کامپیوترهای نظامی دولت امریکا بود.
وب نیز ابتدا ایده ای بود که یک دانشمند آن را اجرا کرد. او میخواست نتایج تحقیقات در یک صفحه به نمایش دربیایند و این صفحه را دانشمندان شهرها و کشورهای دیگر بتوانند از راه دور ببینند.
دیگر لازم نبود نتایج تحقیقات در جایی چاپ شود و برای سایرین پست شود.
هک آرپانت توسط یک نوجوان و متصل شدن او، این تفکر را در دولت امریکا ایجاد کرد که این شبکه را میتوان گسترش داد و دیگران هم بهم متصل شوند.
ترکیب آن با وب که سالهای بعد آمده بود، چیزی شبیه اینترنت امروزی شد.
در این سالها بسیاری از کشورها مثل چین سعی کردند اینترنت را محدود کنند اما اینترنت پیشرفت کرد و فراتر رفت.
حالا از اپراتورهای زمینی به ماهواره های استارلینک رسیده است و سایر شرکت ها نیز با ارسال ماهواره در حال ساخت اینترنت خودشان هستند.
مرحله بعدی چیست؟
در مقاله وب 3 گفتم به زودی سایت ها و اپلیکیشن ها بر پایه بلاکچین و رمزارز خواهند بود از مالکیت یک کمپانی مثل فیسبوک یا گوگل به مالکیت همه مردم، تبدیل خواهند شد.
نسل بعدی اینترنت به عقیده من از حالت درختی خارج شده و به حالت مش کامل در می آید. یعنی به جای اینکه اپراتورها به مردم اینترنت بدهند و این یک رابطه یک طرفه باشد، هر کسی که به اینترنت متصل است هم بتواند ارتباط با اینترنت را برای دیگری مهیا کند و این اکنون به صورت اختیاری در برنامه هایی مثل سایفون یا اوربوت وجود دارد اما در آینده به صورت اجباری، جزئی از سیستم اینترنت خواهد بود.
یعنی کارت های شبکه، اینترنت را به صورت امن به اشتراک میگذارند و دیگر امکان مسدود کردن یا محدود کردن آن وجود نخواهد داشت مگر اینکه کل مردم جهان اینترنت خود را خاموش کنند.
نویسنده: ایمان صدیقی