وقتی در سوره ی روم شکست ارتش خسرو پرویز از رومیان پیش بینی شد و نُه سال بعد بوقوع پیوست اعراب خوشحال شدند، چون میپنداشتند اهل کتاب بر مجوسان آتش پرست فائق آمده اند و این خبری نیکو برایشان بود.
لیک مجوسان در اصل موحّد و یکتاپرست بودند، فرقه ای پیش از ظهور زرتشت که در دوران مادها در فالت ایران مذهبی مبتنی بر شهود و علم نجوم بنیان نهاده بودند.
در این تابلوی داوینچی که براساس آیه ای از انجیل متی کشیده شده سه مُغ (ماگوس ، مجوس یا ستاره شناس) با سه هدیه (زر ، مُر و کُندر) به پیشواز میلاد کودک اسمانی آمده اند.
داوینچی یحتمل عدد سه را براساس ایده ی ثثلیث برای مجوسان انتخاب کردهِ، چون در اصل آیه تعداد مُغان مشخص نیست اما آنها در فرم یک مثلث به دور مریم تصویر شده اند.
اگر او میدانست که مقارنه ی سه سیاره ی مریخ مشتری و زحل علامت ظهور مسیح بود، یحتمل این سه مجوس را به شکل ردیف میکشید (کاری که فابریانو نقاش دیگر ایتالیایی در نسخه ی دیگری از همین تابلو انجام داد.)
آن مرد سمت چپ در خرقه ی تیره شما را به یاد سقراط نمی اندازد؟ شاید هم سوفیستیست که هیچگاه به تولد منجی ایمان نخواهد آورد.
در سمت راست آن جوان سرباز هم نگاهش به دیگرسوست. او هم در باغ نیست.
یک نخل در پشت و یک سایه بان در جلو… باغی که با دو درخت اصلی تزیین شده.
نخل، تمثیل خود مریم است و سایه بان اشاره به آینده ی مسیح که مردم از او تبرک میجویند.
آیا داوینچی از رمز اعداد هم اگاه بود؟
۶۶انسان و ۱۱ اسب در این تابلو حضور دارند.
۶۶ عدد خالق است و ۱۱ به یک لوپ بی پایان اشاره میکند که همان اصل خلقت باشد.
در فیلم معروف تارکوفسکی بنام ایثار این تابلو اشاره به رویدادی آخرالزمانی دارد.
در متن خود اثر هم این اشارات یافتنی ست.
در سمت راست باالا پاپ را در هیئتی کمرنگ میبینید.
(اشاره به تضعیف قدرت کلیسا در آینده)
و در سمت راست کاخی با پلکانی نیمه تمام و ویران (اشاره به انهدام ابنیه های غول آسا).
در پشت، جنگهای بی امان وبعضا بی هویت (سلطه ی نیروی شر) و مهمترین رمز که همان تصویر اسب است که به شکل لایت موتیفی (ترجیع بند) در تابلو تکرار میشود.
اگر مُغان زنده بودند به لئوناردو میگفتند که ظهور صور فلکی اسب در آسمان (pegase) از علائم آخرالزمان است و شاید هم این نکته را قبل از کشیدن این تابلو در رویایی صادقه به او گفته بودند…