مسابقات رباتیک در سرتاسر جهان رواج گسترده ای پیدا کرده است، در ژاپن ربات های کشتی گیر سومو (نوعی کشتی سنتی ژاپنی) با هل دادن یکدیگر سعی می کنند رقیب خود را از رینگ کشتی بیرون بیندازند.
در مسابقات فوتبال رباتیک در اروپا و آسیا توانمندی های ربات های فوتبالیست با دقت ارزیابی می شود.
کشور استرلیا هم مسابقات ربات های پرنده را میزبانی می کند.
ربات های کشتی گیر سومو:
هر ساله، شرکت فوجی سافت میزبانی مسابقات کشتی رباتیک سوموی ژاپن را به عهده می گیرد، در این رقابت ها که به شکل حذفی پیش می رود سازندگان ربات، ربات هایی را طراحی می کنند و می سازند تا در مسابقات شبیه سازی شده کشتی سومو شرکت کنند.
ربات های سومو باید در جعبه ای که عرض و ارتفاع آن 20 سانتی متر است جا بگیرند و وزن آنها نباید از 3 کیلو گرم بیشتر باشد.
این مسابقات در 2 بخش ربات های کنترل شونده از راه دور و ربات های خود گردان برگزار می شود.
مسابقات رباتیک سومو درست مثل یک مسابقه کشتی سوموی واقعی به نظر می رسد، 2 ربات کشتی گیر سومو داخل رینگ و رو در روی یکدیگر می ایستند و هر کدام سعی می کند با
هل دادن و خارج کردن رقیب از رینگ کشتی امتیاز کسب کند.
ربات های کشتی گیر ممکن است در حین مبارزه واژگون شوند اما اگر داخل رینگ باشند مجاز هستند دوباره سرپا بایستند، نخستین رباتی که 2 مسابقه از 3 مسابقه را ببرد برنده شناخته می شود.
مسابقات ربوکاپ:
هر ساله مسابقات جهانی فوتبال ربات ها که ((ربوکاپ)) نام دارد در یکی از کشور ها برگزار می شود. ایران نیز چند سال میزبان این مسابقات بوده است.
در این مسابقات بیش از 100 تیم شرکت می کنند، این تیم ها ربات های خودگردان می سازند به گونه ای که ربات های 2 تیم باهم فوتبال بازی می کنند.
تیم برنده به مرحله بعد صعود می کند و تیم بازنده حذف می شود.
تیم های ربوکاپ در 5 گروه اصلی دسته بندی می شوند، در مسابقات ربات های کوچک و متوسط تیم های ربات های غلتان با توپ گلف نارنجی رنگ بازی می کنند.
در مسابقات گروه ربات های انسان نما از ربات هایی استفاده می شود که می توانند راه بروند، بدوند و شوت بزنند و مانند فوتبالیست های واقعی از تمام حواس خود برای بازی کردن بهره لازم را ببرند.
در لیگ ربات های استاندارد هم از ربات های انسان نما استفاده می شود، اما ربات های این لیگ طراحی یکسانی دارند تا تیم ها توجه خود را بر کارایی نرم افزارهایی متمرکز کنند که در ربات ها به کار می برند.
در این برنامه ها ربات ها شبیه سازی می شوند و بازی فوتبال واقعی را به نمایش می گذارند، هدف نهایی از برگزاری همه این لیگ ها طراحی و ساخت ربات هایی است که دقیقا مانند انسان عمل کنند.
هدف آرمانی ربوکاپ این است که تا سال 2050 ربات هایی طراحی شوند که بتوانند با تیم قهرمان جام جهانی فوتبال مسابقه دهند و آن را شکست دهند.
مسابقه امداد رسانی با هواپیمای بی سرنشین (یو ای وی):
هر ساله در کوئینزلند استرالیا مسابقه ویژه در رشته ((امداد رسانی با هواپیمای بی سرنشین)) برگزار می شود.
هدف از برگزاری این مسابقه این است که علاقه عمومی به وسایل پروازی بی سرنشین بیشتر شود. این مسابقه که در نواحی دور افتاده برگزار می شود، به 2 دسته تقسیم میشود:
- مسابقات امداد رسانی هوایی برای دانش آموزان دبیرستانی استرلیا
- مسابقه عملیات جست و جو و نجات برای دانشجویان و افراد حرفه ای کشور استرالیا و البته سایر کشور ها.
در هر 2 مسابقه از مانکنی 50 کیلوگرمی به نام (جو) استفاده می شود.
مسابقه امداد رسانی هوایی مانکن:
در این مسابقه جو بین 2 مانع بلند گذاشته می شود، تیم های شرکت کننده هواپیماهای رباتیک بی سرنشین خود را بر فراز این موانع به پرواز در می آورند تا بسته اضطراری را برای جو پرت کنند هر کدام از تیم ها 20 دقیقه فرصت دارند تا در 3 نوبت تلاش کنند که بسته اضطراری را از هوا برای جو بیندازند.
به تیم ها بر اساس نزدیکی فرود بسته ها به مانکن جو امتیاز داده می شود، تیمی که در مجموع بالاترین امتیاز را کسب کند 8000 دلار استرالیا پاداش نقدی دریافت می کند.
مسابقه عملیات جست وجو و نجات:
این مسابقه هر 2 سال 1 بار برگزار می شود و به مراتب مشکل تر است. برگزار کنندگان این رقابت جو را در ناحیه ای روستایی می گذارند، تیم های شرکت کننده که از محل دقیق آن خبر ندارند باید هواپیمایشان را برای نجات جو به پرواز درآورند.
آنها هوایی به دنبال جو می گردند و پس از پیدا کردنش بسته آب را باید در نزدیک ترین فاصله ممکن برایش بی اندازند، سقف ارتفاع پرواز هواپیماهای تیم ها پیش از رسیدن به مانکن نباید بیشتر از 460 متر باشد.
امتیاز تیم ها بر اساس نمایش ویدیویی عملیات جست وجو، ارائه نقشه پروازی و نحوه اجرای پرواز ارزیابی می شود، جایزه ویژه این مسابقه 50000 هزار دلار استرالیا است.
دورنمای مسابقات رباتیک:
برگزاری مسابقات رباتیک فقط برای سرگرمی نیست، بلکه برای آینده ربات شناسی هم اهمیت دارد.
این مسابقات نشان می دهند که ربات ها صرفا ماشین هایی برای کار کردن نیستند و مسابقات رباتیک قدرت خلاقیت سازندگان ربات ها را افزایش می دهد و سبب می شود که آنها برای طراحی ربات هایی با فناوری های نو با همدیگر همکاری کنند، به علاوه به سازندگان جوان ربات ها هم الهام می بخشد.
همچنین این مسابقات بسیاری از دانشجویان را تشویق می کند تا برای ادامه تحصیل به رشته ربات شناسی رو آورند و در این زمینه فعالیت و کار و تلاش کنند.
برگزاری مسابقات رباتیک در پیشرفت فناوری های بسیاری تاثیر گذار است، هم اکنون ربات هایی که در ماموریت های آتش نشانی، اکتشافات بستر اقیانوس و پروازهای هوایی و فضایی به کار گرفته می شوند با الهام از ربات هایی طراحی و ساخته شدند که در همین مسابقات شرکت داشته اند.
همچنین همین مسابقات به نظامیان و کارکنان ایمنی عمومی کمک کرده اند تا ربات هایی نجات بخش بسازند، توانمندی ربات های آینده به همین مسابقاتی وابسته است که امروزه در سراسر جهان برگزار می شود.