نقد بازی قدیمی و خاطره انگیز پدرخوانده را که در ضمیمه کلیک روزنامه جام جم چاپ شده بود و توسط سید طه رسولی نوشته شده بود را برایتان آورده ایم.
سبک اکشن تبهکاری که با ظهور شماره اول از سری grad theft auto بین بازی کننده ها طرفداران زیادی پیدا کرد، تا به حال دنبال رو زیادی داشته و خصوصاً در چند سال اخیر با موفقیت آخرین شماره های gta ، تقریباً همه شرکت های مهم بازی سازی هم یک عنوان در این سبک برای خودشان ساختند.
الکترونیک آرتز هم همانطور که می دانید با استفاده از نام پدر خوانده، بهانه ای برای خودش جور کرده تا بتواند یک بازی gta مانند را بسازد.
بهتر است سریع تر به خود بازی برسیم و مقدمه را کم کنیم.
داستان بازی
بازی با شروع بسیار طوفانی و خوبی شروع می شود. بازی از گرافیک بسیارخوبی بهره گرفته و چهره ها طراحی بی نظیری دارند.
بخش آموزشی بازی به سرعت شما را وارد هیجان مبارزه ها می کند و در حین درگیری نکات مختلف برای زنده ماندن در نیویورک را به شما آموزش می دهد.
شخصیت اول بازی کودکی است که با کشته شدن پدرش،در کوچه ها سرگردان می شود و پس از اینکه به سن بلوغ رسید، مادرش از دن کورلئونه در خواست می کند او را به خانواده وارد کند.
ظاهراً شخصیت اول بازی را قرار است شما طراحی کنید اما با کمی ور رفتن با گزینه تغییر ظاهر متوجه خواهید شد که تقریباً هر کاری هم بکنید ظاهراً کاراکتر اول بازی همان چیزی است که EA می خواهد!
شاید بهتر بود این امکان از ابتدای بازی برداشته می شد و شاید هم تنها قصد سازنده ها کم نیاوردن در برابر gta باشد که امکان طراحی ظاهراً کاراکتر را به شما می دهد.
مراحل و روند بازی
روند بازی در پدرخوانده بسیار عالی است. شاید برای اولین بار یک بازی تقلید در این سبک، از نظر کیفیت به پای gta برسد.
پدرخوانده از هر لحاظ مشابه gta است، از نقشه ها و ساختمان ها گرفته، تا نحوه رانندگی، تعقیب و گریز پلیس ها، سلاح ها و حتی سبک دویدن شخصیت اول بازی.
شاید از نظر خشونت، بازی یکی دو درجه پایین تر از gta باشد که آن هم به دلیل دوره زمانی است که پدر خوانده در آن اتفاق می افتد.
پدر خوانده را از هر لحاظ باید باgta، به خصوص شماره آخر آن یعنی سان آندریاس مقایسه کنیم نه عنوان های دیگری مثل مافیا. تنها شباهت پدرخوانده و بازی مافیا ظاهراً شخصیت ها هستند نه چیز دیگر.
یه جمله کوتاه می توان در مورد بازی به کسانی که هنوز موفق به انجامش نشده اند گفت: پدرخوانده دقیقاً همان gta است با این تفاوت که رادیو ندارد!
ویژگی های مثبت و منفی بازی
مأموریت ها هم البته به تنوع gta به خصوص شماره آخر یعنی سان آندریاس نیستند و از میانه بازی به بعد تکراری و یکنواخت می شوند.
شهر نیویورک و محله هایش به اندازه کافی وسیع هستند که با گشت و گذار در آن خسته نشوید و بتوانید به اندازه خوراک یک سال آینده تان (یا حداقل تا زمانی که شماره بعد gta منتشر شود) مأموریت مخفی و کارهای جانبی در شهر انجام بدهید.
وسایل نقلیه بسیار خوش کنترل هستند و البته باز هم در مقایسه با سان آندریاس که امکان هدایت همه چیز، از دوچرخه گرفته تا هواپیما برایتان فراهم کرده بود، بسیار کم هستند.
موتور پایه بازی از همه نظر عالی طراحی شده و البته تنها افکت گرافیکی که در بازی می توانید ببینید حرکت کاغذ پاره ها در باد است که به طرز احمقانه ای در همه جای شهر و همه ساعت های شبانه روز و در هر آب و هوایی اتفاق می افتد!
شاید مهمترین مشکل پدرخوانده طولانی بودن زمان رانندگی در مأموریت ها و نبودن ایستگاه های رادیوی است.
تقریباً همیشه باید موقع رانندگی موسیقی متن مشهور فیلم پدرخوانده را گوش بدهید که خسته کننده می شود و صد البته این موسیقی به هیچ وجه مناسب رانندگی، آنهم با سرعت بالا و هیجان زیاد، نیست.
بازی از همه لحاظ غنی و خوش ساخت است اما مهمترین سوال اینجاست که آیا الکترونیک آرتز در استفاده از امتیاز سری فیلم های پدرخوانده برای این بازی موفق بوده یا نه؟
جواب خیر است.
استفاده از داستان و مایه فیلم پدرخوانده تنها دست و پای سازنده های بازی را بسته و از طرفی دیدن بعضی صحنه ها به مذاق طرفداران فیلم اصلاً خوشایند نیست.
مخصوصاً اینکه بازی خشونت زیادی را به تصویر می کشد. با اینکه داستان پدرخوانده در ذات خودش خشونت دارد اما در فیلم هیچگاه صحنه های ناراحت کننده ای نمایش داده نمی شد.
شاید اگر زمان بازی محدود به دهه 50 آمریکا نمی شد و داستان ها هم متنوع تر بودند و ربطی به خانواده کورلئونه نداشتند بازی پدرخوانده (که البته آن موقع دیگر پدرخوانده نام نداشت!) خیلی بهتر بود.
اما در کل باید بگوییم EA توانسته تقلید بسیار خوب و موفقی از gta انجام بدهد و این بازی برای طرفداران سری gta بسیار لذت بخش خواهد بود.