این نقد از بازی مافیا 2 که توسط روزنامه جام جم، ضمیمه کلیک منتشر شده بود و توسط محمد رضا قربانی نوشته شده بود، را برایتان آورده ایم.
با نام مافیا، تصاویری از فیلم پدر خوانده یا هر فیلم کلاسیک دیگری در سبک گانگستری ایتالیایی با ضربات مزدورانه، درگیری های مسلحانه، وفاداری به خانواده و انداختن اجساد در رودخانه ها به ذهن ها خطور می کند.
مافیای دوم ویژگی های تمام صحنه ها و حتی بیشتر از چیزی که ذکرش رفت را در شهر زیبای خلیج امپایر داراست، اما این مسائل تنها بخشی از محتویات مشت بسته ای است که انتظار باز شدنش را دارید.
مافیای 2 از آن دسته بازی هایی نیست که انتهای آن را شما رقم بزنید و از سوی دیگر قرار هم نیست یک سناریوی کاملاً بسته داشته باشد. اگر به این امید نشسته اید که در این بازی از هیچ آغاز کنید و به بزرگترین درجات مافیایی برسید، این بازی برای شما نیست.
به جای آن در قالب شخصیت دون ویتو اسکالتای ایتالیایی که متولد سیسیل و بزرگ شده آمریکاست، قرار می گیرید و وارد زندگی بزهکارانه ای می شوید که تنها ویژگی شخصیتی دون ویتو است.
ورود شما به داستان فوق العاده است و باز هم باید گفت که مافیای 2 درباره ی زندگی دون ویتو نیست بلکه ویتو به شخصی کاملاً خردمند تبدیل می شود که می داند چطور کارها را انجام بدهد ولی هر چیزی که درست می کند، یک جای کار دوباره می لنگد و ماجرا خراب تر از دفعه قبل می شود.
وجود یک دنیای کاملاً باز از نقاط ضعف این بازی است. محدودیت های داستان و شیوه پیشرفت کاملاً خطی شخصیت تان در داستان باعث می شود دنیای بی انتها ی اطراف، جلوه های ویژه و دموهای فوق العاده بازی، در کنار برخی مراحل که فقط برای رسیدن به دموی بعدی طراحی شده اند، جلوه خودشان را نداشته باشند.
برای نمونه در یکی از دموهای بازی،چند تا ویتو و دوست دوران کودکی و شریکش جو را می بیند که مشغول دزدی هستند و تعقیب و گریز می کنند و می شد همین صحنه را به چند مرحله تقسیم کرد.
البته اگر به داستان بازی توجه داشته باشید،این مسائل اصلاً بزرگ نبوده و کاملاً قابل اغماض هستند. اما پایان بازی وارد می شود و آن هیجان لازمی که انتهای این بازی موفق در بدن ایجاد می کند را از بین می برد و راوی تنها داستان بازی را تمام شده اعلام می کند.
مافیای دوم در زمینه اکشن های تیراندازی و رانندگی با موفقیت بهترین المان های طراحی بازی را پیاده کرده است و در واقع همین ها اصل بازی هستند و هر چه به پایان بازی نزدیک تر می شوید، می توان این مسئله را بیشتر درک کرد.
حدود یک دوجین سلاح در این بازی وجود دارد و تقریباً همه جور ماشین را می توان دزدید، سفارشی کرد و برای تعقیب و گریز بعدی آماده اش کرد.
مشکل اینجاست که تمام اکشن بازی همین است: رانندگی و شلیک (و البته کمی هم مراحل مخفیانه در خود دارد.) در واقع فقط در این مراحل است که شما هیجان به اتمام رساندن مراحل را دارید.
خلیج امپایر بزرگ و باشکوه است،ولی در این زمین بزرگو لذت بخش کارهای زیادی انجام نمی شود.
در هر مرحله باید فقط از یک نقطه از داستان به نقطه دیگر رسید و کاری در این میان نمی توان انجام داد و گاهی اوقات بین دموها نیز دموی دیگری پخش می شودو عملاً باید به دست ها استراحت داد.
در همان ابتدای بازی کاملاً احتمال می رود که سلاح های خود را (و همچنین پولتان را) از دست بدهید یا سراغ یک ماشین دیگر بروید.
در حقیقت این طور که خط داستانی به شما می آموزد، جمع آوری هر چیزی به جز محله های نایاب، وقت تلف کردن است.
جالب اینجاست که حتی پس از اتمام حالت داستانی بازی، نمی توان به خلیج امپایر رفت و در شهر گشتی زد، بنابراین پیش از این که به فصل 15 برسید، مطمئن باشید که خوب در شهر گشت زده اید.
بازی به طور خاص ماموریت های جانبی ندارد؛مگر اینکه دزدیدن ماشین و فروش غیر قانونی آن یا راه انداختن کاسبی کوچک را ماموریت فرض کنید.
در زمینه موسیقی، مافیای2 با پخش آهنگ های دهه 40 و 50 آمریکا و همچنین صداگذاری محیط و شخصیت ها کاملاً موفق عمل کرده است. هرچند موتور گرافیکی آن نیازمند وصله است و به نظر می رسد ولی واقعاً نمی شود دنیای زیبای اطراف را دید و تحسین نکرد.
این دنیا آنقدر بزرگ است که قطعاً بزودی شاهد محتوای قابل دانلود از طریق وبسایت آن خواهیم بود و داستان های جدیدی به بازی افزوده خواهد شد.
هرچند همه چیز برای ابهت دادن به بازی طراحی شده است اما تا مراحل آخر، احساس نخواهید کرد که واقعاً در حال بازی مافیا هستید.
البته در بازی بیشتر وقت خود را مشغول تماشا خواهید بود و ویتو برای خودش در این بازی نامی را دست و پا خواهد کرد.
این بازی که حدود 12 ساعت طول می کشد، فضایی غنی دارد، چنانچه احساس می کنید همواره پولی روی میز جامانده است و شما باید آن را بردارید.