اگر تعداد گیاه یا جانوری به اندازه ای زیاد شود که به صورت تهدیدی برای انسان یا منافع او در آید، به آن گیاه یا جانور، (آفت) می گویند. آفت کش ها مواد سمی و شیمیایی اند که برای از بین بردن آفتهای کشاورزی، حشرات و سایر جانوران موذی خانگی به کار می روند.
استفاده بی رویه آفت کش ها اثرات سوئی بر محیط زیست می گذارد و موجب آلودگی آن می شود.
برخی از آنها اثرات جانبی خطرناکی بر روی انسان و جانوران به جای می گذارند،یکی از این آفت کش ها «ددت» است.
از دهه 1930میلادی حشره کش های شيميايي نظیر ددت در نابودی حشرات ناقل بیماری بسیار مؤثر واقع شدند، پس از جنگ جهانی دوم، استفاده از ددت رواج بیشتری یافت.
این سم، انواع مختلف حشراتی راکه به محصولات کشاورزی آسیب می رساندند، از میان برد و بیماری (مالاریا) را که در آن زمان معضلی جهانی بود، تحت کنترل درآورد.
مشکلات سم ددت
ولی در دهه ۱۹۷۰ میلادی زیست شناسان پی بردند که بسیاری از انواع حشرات در مقابل این سم مصونیت پیدا کرده اند.
به علاوه آنها متوجه شدند که حشره کش هایی نظیر ددت نه تنها آب و خاک را آلوده می کند، بلکه زندگی جاندارانی چون ماهی ها و پرندگان نیز تهدید می کنند.
درواقع، استفاده از ددت بر روی متابولیسم بسیاری از پرندگان تاثیر گذاشته بود، تخم برخی از آنها به اندازه ای شکننده شده بود که تخم ها قبل از خروج جوجه ها از بین می رفتند.
این امر باعث شده بود که نسل بسیاری ار گونه ها در معرض خطر نابودی و انقراض قرار بگیرد.
ددت با نابودی بسیاری از انواع حشرات، منبع اصلی تغذیه پرندگان و آبزیان را نیز از بین برده بود.
اگر میزان ددت در مواد غذایی به مقدار معینی برسد، آنها را سمی و غیر قابل مصرف می کند، به همین جهت ددت منابع غذایی انسان را نیز مورد تهدید قرار داده بود.
در حال حاظر با توجه به آثار سوء سم ددت بر محیط زیست دربسیاری از کشورها استفاده از این سم و سموم مشابه آن ممنوع شده و یا تحت نظارت و کنترل دقیق قرار گرفته است.
روش های جدید
امروزه دانشمندان سعی می کنند از مواد شیمیایی سالم تری برای نابودی حشرات استفاده کنند یا از روش های طبیعی برای نابودی آفات بهره گیرند.
در این روش، هر آفتی با استفاده از دشمنان طبیعی خود کنترل و یا نابود می شود.
برای مثال جغد و شاهین موش را شکار می کنند و به همین جهت در کنترل این آفت بسیار مفیدند.