سیاره زهره از بسیاری جهات شایان توجه است. بعد از خورشید و ماه و برخی از ستاره های دنباله دار نادر، پرنور ترین جرم آسمانی است.
وقتی که در حد اعلای روشنی است، به هنگام روز دیده میشود و در تاریکی شب از اشیاء سایه میاندازد.
زهره از هر سیاره دیگری به زمین نزدیکتر میشود و به 42 کیلومتری آن میرسد.
مدار آن از هر سیاره دیگری به دایره نزدیکتر است وخروج از مرکز بیضی آن 0/007 است.
متاسفانه اطلاعات ما از این سیاره مرموز بسیار کم است و هنوز هم سیاره اسرار آمیزی است.
دوره هلالی زهره 584 روز است در نیمی از این مدت که مقداری کمتر از 10 ماه است.
زهره پیش از خورشید طلوع میکند و در نیمه دیگر بعد از آن غروب میکند.
دلیل نام گذاری سیاره زهره (ناهید):
درخصوص این سیاره هم مانند عطارد یونانیان باستان تصور میکردند که دو شیئ متفاوت را مشاهده میکنند آنها ستاره بامدادی را لوسیفر و شامگاهی را هسپروس مینامیدند.
نام ونوس (زهره) را به افتخار الهه عشق و زیبایی بر این سیاره نهاده بودند.
بهترین شرایط برای رصد سیاره زهره:
بزرگترین فاصله زاویه ای میان زهره و خورشید در حدود 46 درجه است و از این رو زهره حداکثر سه ساعت بعد یا قبل از خورشید، طلوع یا غروب میکند.
با توجه به این زاویه بهترین موقع رصد بامدادی این سیاره در نیم کره شمالی به هنگام پائیز است و هنگامی که چندان نزدیک خورشید نیست در روز هم میتوان آن را دید.
زهره با چشم غیر مسلح چون جرم ستاره مانند پرنوری است که با نور سفید رنگ ثابتی میدرخشد.
تلسکوپ ها این واقعیت را آشکار میسازند که زهره مانند عطارد و ماه دوره کامل از اهله را طی میکند و در این دوره تغییرات عمده ای در قطر ظاهری آن مشهود است و آن را بدون علائم ثابت نشان میدهد.
سفینه ها و کاوشگرهای ارسالی به زهره
کاوش های زیادی برای درک و آگاهی از این سیاره صورت گرفت.
سفینه مارینر 2 که در ماه اوت سال 1962 پرتاب شد در دسامبر 1962 از 35000 کیلومتری زهره گذشت. مشاهدات این سفینه فضایی نشان داد که زهره را ابر های سفید رنگ مایل به زردی پوشانده است و شکافی در این ابرها نیست که از آن بتوان به سطح جامد سیاره نگاهی انداخت.
در سال 1974 سفینه مارینر 10 در ماه فوریه از ارتفاعی کمتر از 6500 کیلومتری زهره را مورد پژوهش قرار داد و معلوم شد که این ابر ها حرکتی منطقه ای دارند و با سرعتی بیش از 240 کیلومتر در ساعت سیاره را دور میزنند.
در 22 اکتبر سال 1975 وسیله ای از سفینه بدون سرنشین ونرا 9 که متعلق به اتحاد جماهیر شوروی سابق بر زهره فرود آمد و علی رغم شرایط فوق العاده سخت دما و فشار توانست به مدت 53 دقیقه عکس هایی از چشم انداز زهره بگیرد و اطلاعات گسترده ای از سطح زهره بفرستد.
سه روز بعد وسیله مشابهی از سفینه ونرا 10 در 2/200 کیلومتری محل فرود وسیله ونرا 9 به زهره نشست و یافته های خود را این بار به مدت 65 دقیقه ارسال کرد.
این عکس ها نخستین عکس هایی بود که تا آن زمان از سطح سیاره ای دیگر گرفته شده بود.
در سال 1978دومدار گرد آمریکایی پایونیر 12 و 13 پرتاب شد که به مدت 2 سال 90درصد سطح سیاره را از مدار مساحی کردند در همین سال ونراهای 11و 12 نیز بر سطح زهره فرود آمدند که عکس هایی از سطح سیاره فرستادند.
در سال 1981 ونراهای 13 و14 نتایج اولیه آنالیز شیمیایی خاک زهره و نخستین عکس های رنگی از سطح زهره را به دست آوردند.
درسال 1983 ونراهای 15 و 16 بر گرد زهره به گردش درآمدند و با استفاده از روش های جدید نقشه برداری راداری تصاویر با جزئیات بیشتر را در اختیار منجمان قرار دادند.
سفینه های وگا 1 و وگا 2 در سال 1984 برای عکس برداری از زهره و به قصد بررسی دنباله دار هالی پرتاب شدند.
سفینه های ماژلان و گالیله در سال 1989 راهی زهره شدند.
تحقیقات نشان میدهد چون آب در زهره وجود ندارد و یا اگر هم باشد مقدار آن خیلی کم است قطرات که ابرها را به وجود می آورد، آب نیست. آنها از غبار تا اسید سولفوریک را شامل میشود.
این سیاره دارای میدان مغناطیسی نیست و اگر هم باشد شدت این میدان کمتر از یک درصد شدت میدان مغناطیسی زمین است، حقیقت این است که سیاره زهره دست کم برای موجودات زمینی بهشت جهانگردان به شمار نمیرود آن هم با دمای سطحی 480 درجه سانتیگرادی و فشار 90 اتمسفری، اکسیژن کم، نبود آب و وجود مقدار زیادی غبار در هوا با ابرهای وحشت ناک جای چندان قابل توجهی نیست.