یکی از سؤالهای همیشگی گیمرهای قدیمی اینه که چطور تو اون کارتریجهای کوچک و ارزان میکرو یا سگا، صدها یا حتی هزاران بازی (مثل ۱۴۴۰ تا) جا میشد؟!
در حالی که کارتریجهای اصلی NES یا SNES که خود شرکت بیرون میداد معمولاً فقط یک بازی داشتند.
جوابش ترکیبی از مهندسی خلاقانه، تراشههای حافظه بزرگ و کمی ترفندهای نرمافزاری است.
حافظه ROM: کلید اصلی ماجرا
هر بازی قدیمی (مثل NES) حجم خیلی کمی داشت. یک بازی ساده NES ممکن بود فقط ۱۶ تا ۳۲ کیلوبایت (KB) حجم داشته باشه و حتی بازیهای بزرگتر هم به ندرت از ۵۱۲ کیلوبایت یا ۱ مگابایت (MB) بیشتر میشدند.
در کارتریجهای میکرو از تراشههای ROM بزرگ (مثل ۸ مگابیت، ۱۶ مگابیت یا حتی بیشتر) استفاده میکردند. این تراشهها همه بازیها را کنار هم ذخیره میکردند. مثلاً یک تراشه ۳۲ مگابیتی میتوانست دهها بازی کوچک را راحت نگه دارد.
در واقع اون کارتریج، یه حافظه رم هم بود.
فشردهسازی و بهینهسازی
- بسیاری از کارتریجها فقط بازیهای کوچک و مشابه (مثل نسخههای هکشده یا تکراری) را شامل میشدند.
- گاهی بازیها فشرده یا پچ میشدند تا حجم کمتری بگیرند.
- در مدلهای مدرن (مثل EverDrive یا SD کارت بیس) از فلش مموری و میکرو SD استفاده میشود که حجم خیلی بیشتری (گیگابایتها) دارند و هزاران بازی را پشتیبانی میکنند.
ایده بعدی که استفاده میشد تکنیک Bank Switching بود.
یک منوی انتخاب بازی (معمولاً روی خود کارتریج نوشته شده) وجود داشت که با دکمهها بازی را انتخاب میکرد و mapper آدرسها را تنظیم میکرد. در هر بار کنسول، فقط بخشی انتخابی از حافظه را میدید و نیاز به هیچ ارتقایی نداشت.
در نهایت، راز ۱۴۴۰ بازی در یک کارتریج کوچک، حافظه انبوه + بانک سوییچینگ + مهندسی ارزان بود. این کارتریجها نه تنها نوستالژی را زنده نگه داشتند، بلکه نشان دادند چقدر خلاقیت در محدودیتهای سختافزاری قدیمی وجود داشته.
منبع: ذهن آموز