باروت را چینی ها در قرن ۱۱ اختراع کردند. پودر سیاه باروت و سلاح های گرم که از این پودر در آنها استفاده می شد، روند تاریخ در سراسر کره زمین را تغییر دادند.
منشا باروت خود پشت پرده ای از اسرار پنهان است، زیرا کاشفان آن میخواستند که این کشف و همچنین خودشان مخفی بمانند.
باروت مخلوطی است از زغال چوب، گوگرد و پتاسیم نیترات وقتی که اینها به نسبت درستی مخلوط شوند به سرعت می سوزند، که ۴۰ درصد محصول نهایی گاز و بقیه دوده ای جامد است در نتیجه گاز های گرم منبسط می شوند و اگر داخل محفظه باشند با صدایی بلند منفجر می شوند.
اگر در ته لوله ای که انتهای دیگرش باز است سوزانده شوند، گازهای داغ در حال انبساط، گوی یا گلوله را با فشار به بیرون پرتاب می کنند، که همین اساس کار توپ ها و تفنگ هاست.
قدم های اولیه با باروت:
با ابداع باروت، آتش بازی در دهه ۱۱۰۰ در چین محبوبیت شدیدی یافت، آتش بازی اغلب به شکل آتش زدن رشته ای از فشفشه ها انجام می شد، بمب های باروتی خطرناک تر بودند.
در حدود سال ۱۲۲۰، ارتش چین بمب هایی با غلافی بیرونی ساخت که موقع انفجار تکه پاره می شدند و دشمن را می کشتند یا مجروح می کردند.
در باسمه چوبی ژاپنی به سال ۱۲۹۲، انفجار بمبی تصویر شده که نشان می دهد باروت تا آن زمان به ژاپن رسیده بوده است.
در کتابی درباره جنگی در سوریه مربوط به سال ۱۲۸۰، به پتاسیم نیترات و موشک اشاره شده است.
توپ های باروتی اواخر دهه ۱۲۸۰ ساخته شدند و ارتش چین از آنها استفاده کرد.
اختراع اسلحه
در حدود سال ۱۳۰۰، کارشناسان فنی عرب از بامبو، لوله های توپ ساختند، لوله های فلزی از رشته ای از میله های آهن کاری شده ساخته شدند که با آهن به همدیگر متصل می شدند.
در سال ۱۳۴۶ انگلیسی ها از توپ های آهن کاری شده، که بمبارد نامیده می شدند، در مقابل فرانسوی ها استفاده کردند.
۱ سال بعد، اسلحه سازان اروپایی توپ های پرتاب به وسیله کمان ساختند و اسلحه سازان آلمانی اولین لوله های توپ را به صورت یکپارچه از برنز در سال ۱۳۷۸ ریخته گری کردند.
برنز را مخصوصا برای توپ های کشتی ها استفاده می کردند، زیرا به سرعت آهن زنگ نمی زند، اسلحه سازان فرانسوی در حدود سال ۱۴۹۵ از آهن ریخته گری شده برای ساختن لوله های توپ استفاده کردند و لوله های توپ ریخته گری شده در سال ۱۵۴۳ در انگلستان ساخته شد.
اختراع سلاح های شخصی:
اواسط دهه ۱۴۰۰، اولین (سلاح شخصی) در اسپانیا ابداع شد، شلیک کننده لوله اسلحه را روی جایی حائل می کرد و از روی شانه اش شلیک می کرد.
پودر باروت را داخل لوله می ریختند و با یک تپانچه فیتیله ای، آن را روشن می کردند.
در طی ۱۰۰ سال تفنگ هایی جایگزین اینها شد و تپانچه چخماقی جای تپانچه فیتیله ای را گرفت.
برای آتش کردن چخماق، تفنگدار باید ابتدا باروت را در سر لوله تفنگ می ریخت و بعد گلوله سربی را وارد لوله می کرد.
سپس با نمدی کهنه، گلوله را سر جایش می فرستاد، بعد کمی پودر نرم در کفه کنار ضامن می ریخت و ماشه ای که چخماق را نگه داشته بود، به عقب می کشید.
چخماق به تکه ای فولادی برخورد می کرد و جرقه ای ایجاد می شد که پودر درون کفه را مشتعل می کرد، این کار باعث شلیک تفنگ می شد.
خان (داخل لوله) این نوع تپانچه صاف بود، بعدها این نوع اسلحه جایش را به تفنگی داد که لوله اش به طور مارپیچی شیار دار شده بود تا به گلوله یا توپ، چرخش بدهد.
اسلحه های مدرن تر
در پیشرفت های بعد، اسلحه هایی ساخته شدند که خزانه فشنگ داشتند، تفنگ های ساچمه ای از روی همین الگو ساخته شدند و در آنها تفنگ های سر پر به سلاح های کارتریجی تبدیل شدند.
پیشرفت بعدی، ساختن هفت تیرهایی بود که پیاپی شلیک می کردند.