تصور کنید چقدر جالب است که انسان بتواند از ارتفاع 5 کیلومتری زمین، خود را در فضا رها کند. آنگاه چنان نرم و آهسته قدم به زمین بگذارد که گویی از ارتفاع سه متری پریده است. آری شما این کار را می توانید با یک چتر نجات انجام دهید.
چتر نجات جز یک چتر بزرگ نیست که هنگام فرود آمدن در برابر هوا مقاومت ایجاد می کند.
با چتر نجات می توان به آسانی خود را در هوا پرتاب کرد و بدون آنکه آسیبی بر ما وارد آید، بر سطح زمین فرود آییم.
شاید چتر نجات قدیمی ترین فکر بشر برای ایجاد وسیله ی هوابُرد بوده باشد. لئوناردو داوینچی در 1514 طرحی از آن را در دفترچه ی خود کشیده بود.
فوستو وِرانزیو مشخصات یک چتر نجات را در سال 1595 منتشر نمود.
می گویند نخستین کسی که از چتر نجات استفاده کرد مردی فرانسوی به نام بلانشار بود که در 1785 سگی را در زنبیلی نهاد، سپس آنرا به وسیله ی یک چتر نجات از بالونی که در هوا معلق بود، به زمین رها کرد.
این شخص مدعی بود که خود او نیز به وسیله ی چتر نجات در 1793 از بالونی به زمین فرود آمده و پایش شکسته است.
گارنِرَن یک فرانسوی دیگری است که برای اولین بار بطور مکرر از چتر نجات استفاده می کرد.
وی نخستین نمایش فرود آمدن خود را در پاریس انجام داد. آن روز بیست و دوم اکتبر سال 1797 بود. پرش وی از ارتفاع ششصد متری و بسیار موفقیت آمیز بود.
چتر نجات گارنِرَن از پارچه ی ضخیم سفید و به شکل چترهای معمولی ساخته شده بود. قطر آن حدود هفت متر بود.
در قسمت قُبه ای چتر صفحه ی گرد چوبی به قطر 25 سانتی متر قرار داشت که قسمتی از هوای متراکم در زیر چتر از سوراخ این صفحه خارج می شد.
اما نخستین پرش از درون هواپیما در حال حرکت در سال 1912 در سِنت لویس واقع در ایالت میسوری به وسیله ی کاپیتان «بِری» صورت گرفت.
در سال های 1913 و 1914 بحث های بسیاری بر سر این مسأله برپا بود که آیا فرار از درون هواپیما به کمک چتر نجات عملی است یا نه؟
جنگ جهانی اوّل در 1914 بر پا شد ولی هنوز این مسأله به پایان نرسیده بود. اشکال کار بیشتر بر سر اندازه ی چتر و نیز ترس از این بود که نکند خلبان نتواند خوب هواپیما را رها و چتر را باز کند.
منبع: کتاب به من بگو چرا – جلد 2