تحقیق درباره سیاره نپتون

نپتون به خاطر فاصله زیادش از زمین با چشم برهنه دیده نمی‌شود. رصد های تلسکوپی قرص کوچک سبز رنگی را نشان می‌دهد.

165 سال طول می‌کشد تا نپتون یک گردش کامل را به دور خورشید بپیماید.

حرکت آن به سمت مشرق، درمیان ستارگان اندکی بیشتر از 2 درجه در سال است.

تنوع فصول درآن کم است با دمای متوسط 212_درجه تابستانش چندان گرم‌تر از زمستان نیست.

نپتون نخست از طریق محاسبات ریاضی کشف و سپس با رصد عملی دیده شد.

کشف نپتون:

منجمان، نخست از آن رو به وجود نپتون شک بردند که اورانوس حرکات عجیبی در مدار خود می‌کرد. در 1845 اختلاف میان مواضع حساب شده و رصد شده اورانوس به 2 دقیقه رسیده بود که در نجوم کمیت بسیار بزرگی است.

یکی از توضیح ها این بود که حرکت اورانوس به وسیله سیاره ناشناخته دیگری در فراسوی مدار آن پریشیده می‌شود به قسمتی که وقتی پیشاپیش آن است اورانوس را می‌کشد و در نتیجه بر سرعتش می افزاید و هنگامی که در عقب آن است با کشش گرانشی خود حرکت آن را کند می‌کند.

جان کاوچ آدامز که در میانه دهه 1840 دانشجوی دانشگاه کمبریج (انگلستان) بود و اوربن لووریه ریاضی دان جوان فرانسوی مدار این سیاره فرضی را محاسبه کردند و به نتایج واحدی رسیدند. دقیقا 1ساعت پس از آن که تجسس با تلسکوپ آغاز شد سیاره دقیقا در موضعی دیده شد که محاسبات ریاضی پیش بینی کرده بود.

ساختمان سیاره:

نپتون هم از حیث اندازه و هم از نظر ویژگی های فیزیکی دیگر شبیه به اورانوس است، درحقیقت این دو را تو أمان یکدیگر می شمارند،احتمالا ساختمان این سیاره نیز شبیه ساختمان اورانوس، زحل و مشتری است.

مقدار بزرگ نسبت بازتاب سیاره حاکی از آن است که نپتون جو غلیظی دارد. مطالعات طیف نمودی وجود نوار های قوی متان و نیز خطوط جذبی ئیدروژن ملکولی را در این سیاره نشان می دهد. ئیدروژن 80 درصد و هلیوم 19 درصد جو سیاره را تشکیل می دهد.

در دیداری که ویه جر 2 در سال 1989 از این سیاره کرد، چندین لکه سیاه بر این سیاره رصد شد. ولی در مشاهدات بعدی با تلسکوپ فضایی هابل این لکه ها ناپدید شده بودند.

جو آبی رنگ نپتون، مانند مشتری و زحل و اورانوس ساختاری نواری دارد. ولی در این سیاره نوار ها بسیار کم فروغ و ضعیف اند. سیاره دارای میدان مغناطیسی بسیار نامتقارنی است که توسط سفینه ویه جر 2 کشف شد.

قمر ها:

نپتون 13 قمر دارد. که قمر بزرگ آن تریتون است که به فاصله چند ماه پس از کشف سیاره، دیده شد و قمر دوم بیش از 1 قرن بعد کشف شد.

تریتون از این نظر منحصر به فرد است که تنها قمر نزدیک به سیاره اصلی است که حرکتی معکوس رجعی دارد. فاصله آن از سیاره اصلی 354000کیلومتر تقریبا هم اندازه فاصله ماه از زمین است.

حرکت معکوس تریتون ممکن است مرتبط با این دو نظریه باشد:

1. تریتون و پلوتون زمانی قمرهای نپتون بودند و هردو حرکت مستقیم داشتند.
2. رویارویی نزدیک میان تریتون و پلوتون موجب دفع و اخراج پلوتون که خود سیاره ای مستقل شد و معکوس شدن جهت حرکت تریتون شده است.

قطر تریتون 2700 کیلومتر و جرم آن یک پانزدهم جرم زمین است و هر 5 روز و 20 ساعت 1 بار در مداری به دور نپتون می گردد.

نرئید قمر دوم نپتون که نامی اساطیری دارد پری دریایی به دور سیاره اصلی در جهت مستقیم حرکت می‌کند که دوره تناوب نجومی آن 360 روز است که قطر آن 340 کیلومتر است.

عکس برداری از نپتون:

از دو نظر منحصر به فرد و قابل توجه است:

1. به قدری کم فروغ است که حتی با تلسکوپ های بزرگ هم دیده نمی‌شود و رصد آن از طریق عکس برداری صورت می‌گیرد.
2. مدار آن خروج از مرکز بزرگی دارد و فاصله اش تا نپتون 1175000 کیلومتر در نزدیک ترین وضعیت تا 110000000 کیلومتر در دور ترین نقطه مدار تغییر می‌کند.

پروتئوس، قمری است اندکی بزرگتر از نرئید. این قمر کروی نیست، به سیاره نزدیک تر است اقمار کوچکتر نپتون، ابعادی از مرتبه چند ده کیلومتر دارند.

حلقه ها:

نپتون نیز مانند سیارات بزرگ دیگر، چند حلقه دارد. توزیع مواد در آنها یکنواخت است. در حلقه های نپتون اجرامی از ابعاد متر و کیلومتر هم دیده می‌شود.