تاریخچه ربات های نظامی در جهان

زمانی سربازان رباتیک فقط در داستان های علمی _تخیلی یافت می شدند، اما امروزه در سراسر جهان، ربات های نظامی در میدان های کارزار حضور دارند و قادر به اجرای وظایفی هستند که قبلا در مناطق جنگی کار سربازان بود.

از ربات ها بیشتر برای اجرای ۳ گانه ماموریت نظامی استفاده می شود، این ماموریت های ۳ گانه شامل عملیاتی می شود که: ۱) خسته کننده ۲) کثیف و ۳) خطرناک اند.

انواع ربات های نظامی و کاربرد آنها

بععضی ربات ها در میدان جنگ برای حمل و نقل و جابه جا کردن محموله های سنگین به کار می روند، زیرا سربازان اغلب مجبور هستند تجهیزات سنگینی را بر پشتشان حمل کنند اما اکنون از نوعی وسیله نقلیه برای حمل تجهیزات و جنگ افزارهای سنگین استفاده می شود که آن را ((سامانه پشتیبان ماموریت جوخه اس ام اس اس)) می نامند.

این خودرو رباتیک بدون سرنشین که با کنترل از راه دور یا فرمان های صوتی هدایت می شود قادر به حمل حدود ۵۴۰ کیلوگرم تجهیزات است و میتواند در زمین های ناهموار حرکت کند.

بعضی وقت ها نیروهای نظامی از روبات ها برای عملیات سنگین تخریب استفاده می کنند ((ربات های مهندسی رزمی_زرهی)) که ((ایسر)) نام دارند شبیه بولدوزری است که از راه دور کنترل می شود.

اما این ربات ها کارهایی می کنند که فراتر از خاک برداری و جابه کردن گل و لای است، ایسرها میتوانند از میان گل و لای و خارو خاشاک بگذرد و درختان را قطع کند و دیوار ها را در هم بکوبد و یا حتی وسایل نقلیه معیوب و از کار افتاده را یدک بکشد.

حتی این ربات می تواند وارد ساختمانی شود که طعمه حریق شده است و با پاشیدن آب و کف آتش را خاموش کند، نیروهای دشمن اغلب درون ساختمان ها کمین می کنند و از دید سربازان مخفی می مانند.

در چنین شرایطی، سربازان پیش از ورود به این ساختمان ها از نوعی ربات رزمی به نام ((پک بوت)) برای شناسایی موقعیت استفاده می کنند، این ربات ها به اندازه یک چمدان کوچک اند و وزن آنها حدود ۲۰ کیلو گرم است.

هر سرباز به آسانی می تواند یکی از آنها را از راه پنجره ساختمان به داخل پرت کنند و آن را به کار بی اندازند، دوربین پک بوت ها قادرند نیروهای خود را از وجود هر نوع تله انفجاری احتمالی در ساختمان باخبر کنند.

تاریخچه ربات های رزمی:

استفاده از انواع ماشین در جنگ ها به صدها سال قبل بر می گردد اما در جنگ جهانی اول (1918_1914) نخستین بار از ماشین های رباتیک در صحنه های نبرد استفاده شد و بیشتر ربات ها در آن سالها خوب کار نمی کردند اما با الهام گرفتن از آنها ربات های بهتری را برای نبردها در آینده ساختند.

اژدر زمینی:

نوعی تراکتور زره دار کوچک بود که حدود ۴۵۰ کیلو گرم مواد منفجره را حمل می کرد، این اژدر زمینی با دستگاه کنترل از راه دور هدایت می شد که به یک رشته سیم بلند متصل بود، ماموریت این ربات جنگاور آن بود که به سنگر های نیروی دشمن نزدیک شود و سپس از فاصله ای مطمئن شلیک شود، با وجود این پیش از آنکه این ماشین جنگی به تولید انبوه برسد جنگ جهانی اول پایان یافت.

سگ الکتریکی

((سگ الکتریکی)) گاری کوچک رباتیکی بود که از آن برای حمل و نقل لوازم در میدان های نبرد استفاده می شد.

وقتی که نور چراغ قوه به عدسی ای که در گاری کوچک کار گذاشته شده بود، برخورد می کرد ۲ عدد باتری موتور کوچکی را به کار می انداختند.

سپس این سگ الکتریکی در مسیری مستقیم، آهسته نور چراغ قوه را دنبال می کرد و پیش میرفت امروزه نام این ربات ها را تعقیب نور نامیدند.

نخستین بمب پرنده

((کترینگ باگ)) گرفته شده از نام سازنده نخستین بمب پرنده رباتیک جهان بود، پهنای بال های این هواپیمای کوچک بی سرنشین حدود ۴/۵ متر بود و یک بمب ۸۲ کیلوگرمی را با خود حمل می کرد.

این بمب پرنده مسافت مشخصی را طی می کرد که با تعداد چرخش ملخ هواپیما منطبق بود، زمانی که چرخش ملخ هواپیما به تعداد مورد نظر می رسید موتورش خاموش می شد و بال هایش از بدنه اش جدا می شدند و پایین می افتادند، پس از آن این هواپیما بر زمین می افتاد و منفجر می شد.

قایق موتوری رباتیک:

قایق های موتوری رباتیک ((اف ال _7)) آلمانی ها تنها ربات هایی بودند که بیشترین حضور را در جنگ جهانی اول داشتند.

این قایق های موتوری رباتیک بمب هایی به وزن حدود ۱۳۰ کیلو گرم را حمل می کردند، آنها برای کوبیده شدن به کشتی های دشمن و نابود کردن آنها طراحی شده بودند.

هر کدام از این قایق ها که از راه دور کنترل می شدند به یک رشته سیم طویل چند کیلومتری متصل بودند، هدایت کننده قایق اغلب بر فراز برج مرتفعی می ایستاد یا اینکه سوار بر هواپیمایی آن را هدایت می کرد، یکی از موفقیت آمیز ترین عملیات قایق های (اف ال _7) در ماه اکتبر سال ۱۹۱۷ رخ داد.

یکی از این قایق های موتوری رباتیک با اصابت به یک ناو جنگی انگلیسی به نام (اچ ام اس ارباس) خسارات سنگینی به بدنه آن وارد کرد.

جنگ جهانی دوم و پیشرفت رباتیک

در سال ۱۸۹۸، نیکلا تسلا، مخترع آمریکایی پی برد ماشین ها را می توان با استفاده از علائم رادیویی کنترل و هدایت کرد.

به اختراع بی سیم تسلا در جنگ جهانی اول توجه زیادی نشد، اما مدت ها بعد دانشمندان از علائم رادیویی برای کنترل و هدایت ماشین ها در جنگ جهانی دوم (1945_1939) استفاده کردند.

عملیات ((سندان)) برنامه ویژه نیروی دریایی آمریکا برای ساخت بمب های پرنده بود، در این ماموریت جنگی نیروی دریایی آمریکا از چندین هواپیمای معمولی بمب افکن که حامل مواد منفجره بودند بهره می برد.

پس از برخاستن هر یک از این هواپیماها به هوا، یک هواپیما یا کشتی که در آن حوالی بود، با استفاده از علائم رادیویی آن را به سمت هدفش هدایت می کرد.

اما مواد منفجره ای که در این هواپیماها به کار گرفته شده بود، اغلب به طور ناگهانی منفجر می شد، به این ترتیب هیچ کدام از این بمب های پرنده نتوانستند خسارت سنگینی به نیروهای دشمن وارد کنند.

بمب های جالوت آلمانی ها

کار آمد ترین سلاح رباتیک آلمانی ها در جنگ جهانی دوم بمب های ضد تانک بود که ((جالوت)) نامیده می شدند، این بمب های رباتیک قادر به حمل ۱۰۰ کیلو گرم مواد منفجره بودند.

سربازان به کمک دستگاه کنترل از راه دور جالوت را هدایت می کردند و زمانی که این ربات به تانک دشمن میرسید آن را منفجر می کردند.

در جنگ جهانی دوم، آلمانی ها پیش از ۷۵۰۰ جالوت ساختند، اما این ربات های ضد تانک کند بودند در نتیجه، نیروهای طرف مقابل اغلب قبل از آنکه این ربات ها منفجر شوند، رشته سیم های هدایت کننده آنها را قطع می کردند.

رایانه ها کوچک تر می شوند…

پس از پایان جنگ جهانی دوم تا چند سال پیشرفت چندانی در عرصه ساخت ربات های نظامی رخ نداد، اما پیشرفت های سریعی در فناوری ساخت رایانه به دانشمندان این امکان را داد که ماشین های رباتیک جدید تری بسازند.

در سال های دهه ۱۹۵۰ حجم رایانه ها به اندازه یک اتاق بزرگ بود، اما در سال های دهه ۱۹۶۰، دانشمندان تجهیزات الکترونیکی جدید تری چون ((ریز پردازنده ها)) را ساختند.

این وسایل بسیار کوچک ساخت رایانه های کوچکتر را امکان پذیر کردند، طولی نکشید که رایانه های کوچکتر به دانشمندان این امکان را داد تا انواع جدیدی از جنگ افزار ها و وسایل نقلیه رباتیک بسازند.

جنگ ویتنام:

در طول جنگ ویتنام (۱۹۷۵ _1959) وسایل نقلیه رباتیک عمدتا در ماموریت های شناسایی هوایی استفاده شد، هواپیمای جت بی سر نشینی که آن را ((حشره برق آسا)) می نامیدند از همین نوع ربات ها بود.

این هواپیما می توانست تا ارتفاع ۱۹۰۰۰ متری پرواز کند و از مواضع نیروهای دشمن عکس بگیرد، این هواپیماها در طول جنگ ویتنام هزاران پرواز شناسایی انجام دادند.

پایان قسمت اول