تا آنجایی که ما میدانیم ساختن آن را کسی ابداع نکرده است بلکه انسان ها به صورت کاملا تصادفی به پنیر سازی پی برده اند و داستان از این قرار است:
حدود ۱۵ قرن قبل از میلاد مسیح یک مسافر از اروپا به سوی آسیا راه افتاد او علاوه بر وسایل ضروری و خورد و خوراکش، یک انبان کوچک چرمی را نیز از شیر پر نمود و با خود به همراه برد که این انبان از معده ی گوسفند درست شده بود.
در اولین کاروانسرا وقتی مسافر خواست جرعهای شیر بخورد، متوجه شد که شیری در انبان وجود ندارد، بلکه ماده ی سفیدی و نسبتا جامد با طعمی خاص که غیر از شیر بود جانشین آن شده است و شیر تبدیل به پنیر شده بود.
بعدها افراد کنجاوی در این خصوص مطالعه کردند، و احتمال دادند، که چون شیر در مجاورت معده گوسفند قرار گرفته تبدیل به به این ماده خاص شده است.
برای اثبات قطعی این نظریه یک تکه از معده گوسفند را در داخل ظرف شیری انداختند، که پنیر به دست آمد، با این آزمایش نتیجه گرفتند که معده گوسفند دارای ماده ای است که شیر را تبدیل به پنیر می کند که آن را (پنیر مایه) نامیدند.
پنیرهای امروزی
پنیر طعم و مزه ای غیر از شیر دارد، که به سهولت از شیر ساخته می شود که امروزه در جهان تقریبا همه جا این خوردنی محبوب تولید میشود حتی در خانه ها.
نکته جالب این است که شیر های مختلف پنیرهای متفاوتی دارد.
از شیر های گوسفند، بز، گاو، گوزن، شتر، و حتی بوفالو که نوعی گاو وحشی است پنیر ساخته می شود.
نرمی و سفتی یک پنیر بستگی به مقدار آبی دارد که درون آن باقی مانده است.
۱ کیلوگرم پنیر خوب از ۱۰ لیتر شیر حاصل می شود.
در کارخانه های پنیر سازی، ابتدا ماده ای شامل باکتری های (اسید لاکتیک) به شیر اضافه میکنند تا آن را به اصطلاح جا بی اندازند و سپس (پنیر مایه) را به آن می زنند.
بعد از نیم ساعت پنیر به دست می آید.
پنیر حاصل را در ظرف های مختلفی و یا در ابعاد و قالب های متفاوت شکل می دهند و روانه بازار میکنند.
البته لازم به ذکر است در روش های سنتی روستایی فرایند ساخت، کمی بیشتر طول می کشد.
امروزه در سرارجهان پنیرهایی با طعم و شکل های متفاوت وجود دارد. پنیرهای فرانسوی، سوئیسی و البته ایرانی مخصوصا پنیری که به نام لیقوان تبریز در جهان شناخته شده است از بهترین نوع های پنیر در جهان هستند که دارای طعمی خاص و شکلی منحصر به فرد است.
البته انتخاب نوع پنیر، بستگی به میل و علاقه مردم به نوع طعم آن است.