آدامس از نوعی صمغ، شکر، گلوکز و چاشنی تهیه می شود.
ساعتها آدامس در دهان ماست که آن را پیوسته میجویم بیآنکه تمام بشود.
آدامس این خاصیت را از صمغی که در تهیه آن بکار رفته، گرفته است.
برای تهیه آدامس بادکنکی از نوع صمغ کشدار استفاده میکنند. از این رو میبینیم که کش میآید و پاره نمیشود.
امروزه در سراسر جهان کارخانههای بسیاری مشغول تهیهی آدامس هستند، و هر کدام به شیوه ی خاص خود موادی را با هم ترکیب میکنند و آدامسهایی رنگارنگ و مختلف به بازار میفرستند. با این وصف، همه کم و بیش از یک شیوهی مشترک پیروی میکنند و آن این است:
نخست یک مادهی صمغی را خوب به عمل میآورند.
پس از گداختن صمغ و نابود ساختن میکروبهایش در دیگ بخار، آن را به درون ماشین خرده آشغال جداساز میفرستند.این ماشین با نیروی گریز از مرکز به سرعت میچرخد و کثافتها و خرده آشغالها را از درون صمغ کاملأ جدا میسازد.
پس از آن که صمغ تمیز و گداخته شد مقداری شکر، گلوکز و مواد طعم بخش بر آن میافزایند.
معمولا این مواد را به نسبتهای زیر با هم مخلوط می کنند:
صمغ: 20 درصد
گلوکز: 63 درصد
چاشنی: 1درصد
چاشنی یا مواد طعم بخشی که در آدامس به کار میروند عبارتند از: نعناع، میخک و دارچین.
سپس در حالیکه مخلوط آدامس هنوز گرم است آن را از میان چندین غلتک عبور می دهند و آن را به صورت نوار بسیار نازک و درازی در میآورند. ضمنا برای آنکه به جایی نچسبد، گرد شکر بر آن میپاشند.
وقتی که نوار آدامس به آخرین غلتک میرسد از زیر تیغههایی میگذرد که آن را به اندازههای کوچک و قابل مصرف، قطعه قطعه میکنند.
آنگاه نوبت بسته بندی میرسد. برای پیچیدن و بسته بندی آدامسها نیز ماشین دیگری آمادهی کار است.
این بود شیوهی عمومی تهیهی آدامس که همهی کارخانههای جهان تقریبا از آن پیروی میکنند.
بیشتر صمغهایی که اکنون در آدامسسازی به کار میروند، مصنوعی و ساختگی میباشند. البته برخی هم مانند سقز امریکایی (چیکل) صمغی طبیعی بوده و آن را از شیرهی درخت گرفتهاند.
سقز امریکایی را از نوعی درخت همیشه سبز وحشی به نام سپوتی در مکزیک و گواتمالا به دست می آورند.
شیرهی سفید رنگ این درخت را در سطلهایی ریخته، آن را میجوشانند و در قطعههای 12 کیلویی قالب زده، روانهی کارخانههای آدامسسازی میکنند.
مردم امریکای مرکزی چیکل خام را که تازه قدم به سرزمین انگلستان جدید نهاده بودند صمغ صنوبر را به تقلید از سرخپوستان آنجا میجویدند، و این نخستین آدامسی بود که در اوایل قرن 18 در امریکا به بازار عرضه گردید.
امریکاییان برای نخستین بار در 1860 چیکل را از امریکای مرکزی خریدند و می خواستند آن را جایگزین کائوچو نمایند. ولی سپس در حدود 1890 بود که چیکل در صنعت آدامس سازی نیز به کارشان آمد.
و این آغاز صنعت آدامس سازی مدرن در جهان به شمار رفت.