آیا گرسنگی و تشنگی را می توان مهار کرد؟

احساس تشنگی هنگامی دست می دهد که ما احساس خشکی در گلو کنیم. احساس گرسنگی نیز هنگامی است که ما متوجه خالی بودن معده ی خود می شویم.

اما حقیقت غیر از اینهاست؛ چرا که هیچ یک از این دو احساس نیست که ما را گرسنه یا تشنه می سازد.

خون معمولا” باید مقدار معینی آب و نمک دربر داشته باشد؛ بافت های بدن نیز همین طور. اکنون فرض کنید که این موازنه در لحظه ای بر هم بخورد. بهر دلیلی که باشد خون بیدرنگ از درون بافت ها آن قدر آب برمی گیرد تا بار دیگر موازنه ی خود را باز یابد.

آنگاه کم شدن آب در بافت ها به مرکز تشنگی که جایی است در مغز، مخابره می شود. در این حال، مرکز تشنگی تکانه ای به حلق یا گلو می فرستد و سبب انقباض آن می شود. بر اثر این انقباض است که ما در گلوی خود احساس خشکی می کنیم و ندا برمی آوریم که تشنه ایم!

احساس گرسنگی نیز از مغز سرچشمه می گیرد؛ بدین معنا که در مغز جایی است به نام مرکز گرسنگی، که مانند ترمز بر روی فعالیت معده و روده ها عمل می کند.

تا هنگامی که غذای کافی در خون هست، مرکز گرسنگی فعالیت معده و روده ها را کند می کند؛ ولی همین که مواد غذایی در خون کم شود، این مرکز با شل کردن ترمزها، دست به کار می شود. در این حالت، روده ها فعال می شوند؛ معده «می غُرّد» و به ما احساس گرسنگی دست می دهد.

البته ما تا حدودی قادریم که گرسنگی خود را مهار کنیم. این امر از راه مهار کردن سرعت مصرف ذخیره ی غذایی میسر است.

در طبیعت، حیوانات کوچک و فعالتر زودتر ذخیره ی غذایی خود را به مصرف می رسانند. در نتیجه، یک پرنده مثلا”ظرف پنج روز گرسنگی می میرد؛ ولی یک سگ در دوازده روز.

به هنگام آرامش، ذخیره پروتئین در بدن مدتی درازتر باقی می ماند، تا هنگامی که انسان بر آشفته شود و یا وحشت کند.

برخی از مردم هستند که خود را برای مدتی طولانی به گرسنگی عادت می دهند. این تمرین از راه نوعی تمرکز آگاهانه، انجام می گیرد؛ درست مانند کسانی که با تمرین، خود را قادر می سازند تا کارهای دشوار ورزشی را انجام دهند. اما مهار کردن تشنگی بسیار دشوار است؛ ولی باز کسانی یافت می شوند که از طریق کوششهای خود آگاه، در برابر آن تاب می آورند.

منبع: کتاب به من بگو چرا – جلد 5

مطالب مشابه از ذهن آموز:
خبرنامه
خبرم کن از
0 دیدگاه
Inline Feedbacks
مشاهده همه دیدگاه ها
0
خوشتان آمد، کامنت بگذارید!x