از کجا فلفل به دست آمد؟

فلفل یکی از نخستین ادویه‌هایی بود که بشر آن را به دست آورد. امروزه فلفل چنان به راحتی در اختیار ما قرار گرفته که دیگر مشکل می‌نماید باور کنیم که روزی آن را یک متاع بسیار مهمی در زندگی بشر، می‌پنداشتند.

آری، روزگاری فلفل یکی از گرانبهاترین اجناسی بود که مردم اروپا از هندوستان می‌خریدند.

در سال 408 میلادی یکی از پادشاهان ویزیگوتها به نام آلاریک در حمله خود، رم را شکست داد.

سپس آیا می‌دانید چه غرامتی از مردم آنجا مطالبه کرد؟ 1500 کیلو فلفل بخشی از غرامتی بود که رومیان می‌بایست به لشگر فاتح می‌دادند.

این را دیگر همه می‌دانند که اروپاییان در جستجوی یک راه نزدیک به هندوستان بودند که ناگهان آمریکا را در گذرگاه خود کشف کردند. اما آیا از خود نپرسیده‌اید که آنان با هندوستان چه کاری داشتند؟

آری، دلیلش این بود که اروپاییان سخت شیفته فلفل و ادویه آن کشور بودند و چون به قیمتهای بسیار گرانی برایشان تمام می‌شد، از این رو در صدد پیدا کردن راهی کوتاه بر آمدند. بنابراین، می‌توان گفت که قاره آمریکا در گذرگاه جستجوی راه فلفل کشف گردید.

اگر اروپاییان شیفته ادویه و فلفل بودند این نه به خاطر آن بود که فقط می‌خواستند چاشنی به خوراک خود بزنند، چه بیشتر آنان طعم و بوی ادویه‌های هندی را دوست نمی‌داشتند. پس اینها در تهیه دارو به کارشان می‌آمد.

فلفل نام چند ادویه تند است: فلفل سیاه، سفید، دراز، قرمز، ژامائیک در جزایر هند غربی، آشانتی در آفریقا، فلفل قرمز گینه. اینها دست کم به سه راسته مختلف از گیاهان تعلق دارند.

فلفل سیاه که فلفل واقعی می‌باشد میوه خشک یک بوته رونده‌ای است که گل‌های بادوامی می‌آورد و در جاوه، سوماترا، بورنئو، شبه جزیره مالایا، فلیپین و تایلند می‌روید.

فلفل بوته‌ای است که بر تنه درختان می‌پیچد و بالا می‌رود و از همین رو آن را پیچک فلفل می‌خوانند.

فلفل سفید را نیز از همین گیاه تهیه می‌کنند منتها از میوه رسیده و تازه‌اش، نه مانند فلفل سیاه که از میوه خشکش تهیه می‌گردد. فلفل دراز از گیاه دیگری در هندوستان می‌روید. فلفل آشانتی از گیاهی در آفریقا به عمل می‌آید.

مرکز فلفل در جهان سنگاپور است. از این بندر بیش از هر بندر دیگری فلفل به نقاط مختلف گیتی صادر می‌شود. بیشتر فلفل‌هایی که از سنگاپور صادر می‌گردد به مقصد انگلستان می‌رود.

مصرف سالانه فلفل در جهان حدود 65 هزار تن است. از این رقم فقط 15 هزار تن در ایالات متحده آمریکا مصرف می‌شود. علت تندی آن، این است که نوعی رزین و روغن فرار در آن نهفته و این خاصیت را به آن بخشیده‌اند.

منبع: کتاب به من بگو چرا – جلد چهارم