برای اغلب ما پیش آمده است که ناگهان به یاد دوستی افتاده ایم که مدت ها از او خبری نداشته ایم و سپس، اندک زمانی بعد، او به ما زنگ میزند.
این تجربه ی ساده که ظاهرا نشان دهنده نوعی ارتباط و همبستگی ذهنی میان اشخاصی است که فواصل زمانی و مکانی آنها را از هم جدا کرده است، یکی از پدیده های اسرار آمیز و شگفت انگیز ماورایی جهان است.
بررسی های میدانی نشان می دهند که حدود 90 درصد از مردم «تله پاتی تلفنی »را تجربه کرده اند.
در این پدیده، ناگهان به دل شخص می افتد که چه کسی دارد زنـگ میزند.
در جشنواره علمی اتحادیه بریتانیا در سپتامبر 2006 ، یک آزمایش علمی برای بررسی این موضوع انجام شد.
در این بررسی ، زیست شناسی برجسته به نام دکتر «روپرت شِلدِرِیک» و همکاران او ، صدها نفر را به کار گرفتند.
در این آزمون هر دو نفر چهارتن از دوستان خود را معرفی می کردند که یکی از آنها به صورت اتفاقی برگزیده میشد تا به فرد مورد نظر تلفن بزند.
شخص مورد آزمایش می بایست پیش از برداشتن گوشی ، نام آن دوستی را که می پنداشت در پشت خط قرار دارد، بیان کند.
اگر در این آزمایشات فقط شانس دخالت می داشت ، میزان موفقیت لزوما” 25 درصد بود.
پس از 800 بار اجرای آزمون ، میزان کلی اظهارات درست ، 42 درصد به دست آمد که بسیار فراتر از حالت شانس مطلق است.
این آزمایشات که در این جشنواره علمی انجام شد اعلام کرد که تله پاتی امری ممکن و واقعی است. البته این امر باعث برانگیخته شدن موج انتقادات زیادی از سوی دانشمندان برجسته و حتی انجمن سلطنتی آن کشور شد که دامنه آن به رسانه های عمومی نیز کشیده شد.
برخی دانشمندان ادعا کردند که این آزمایشات دقیق نبوده و کنترل ها به روش علمی انجام نمی شوند .
البته همه دانشمندان چنین موضعی ندارند. سال هااست که دانشگاه ها و مراکز تحقیقاتی معتبری در جهان ، مشغول انجام آزمون هایی برای بررسی پدیده تله پاتی یا ارتباط غیر فیزیکی ذهن با ذهن هستند و هم اکنون شواهد فراوانی در اینباره جمع آوری شده است که ذهن انسان ها می توانند با هم ارتباط مستقیم بر قرار کنند.
شبیه آزمایشی که درمورد تله پاتی تلفنی انجام شد با کارت های زنر هم انجام شد.
در این آزمون ها از یک فرد می خواهند که از میان چهار تصویر ارایه شده یکی را بر حسب اتفاق انتخاب کند و سپس بکوشد تا فرد دیگری را که در یک اتاق ویژه کاملا” ایزوله قرار دارد ، در جریان این انتخاب قرار دهد.
اگر تنها عامل موثر در این کار ، تصادف مطلق باشد ، شخص مورد بررسی لزوما” در 25 درصد از موارد باید بتواند تصویر درست را حدس بزند. ولی بعد از انجام این آزمایش روی سه هزار مورد ، نشان داد که میزان موفقیت در این آزمون روی نمونه های آزمایش شده 32 درصد است.
گرچه این اختلاف 7 درصدی اندک می نماید ، ولی از نظر آماری رقم معناداری را برای رد دخالت تصادفی بودن نتیجه به دست می دهد.