گویا کاوش بشر در زیر آب نخستین بار برای یافتن خوراک بود.
بشر از صدها هزار سال پیش صید ماهی را بلد بوده است. ماهیگیران نخستین، بر سواحل دریاچه هایی در افریقا می زیستند. آنها به آب می زدند و می کوشیدند با دستهای خود ماهیان را شکار کنند.
این گونه آشنایی با آب به فراگیری شنا انجامید، سپس شناگران آموختند که چگونه نفس خود را حبس کنند و به غواصی بپردازند.
در آغاز، غواصی در دریا و دریاچه ها نزدیک به ساحل، جایی که هر چند گود ولی آب صاف بود، انجام می شد. بعد رفته رفته غواصان توانستند در جاهای عمیق تری به کاوش بپردازند.
از این کاوش ها بشر چیزهای جالب و سودمندی به دست آورد: صدف ماهی خوراکی، مرجان های رنگارنگ و زیبا، و انواع صدفهایی که همچون مهره یا پول قابل مصرف بودند.
چهار هزار سال پیش، هندی شمردگان در سواحل پرو، غواصی می کردند تا صدف های دو کپه ای فراوانی برای تغذیه خود فراهم آورند.
در همان دوران در سوی دیگر جهان نیز مردم در خلیج فارس به شکار صدف پرداخته بودند، ولی نه برای خوردن بلکه تنها برای به دست آوردن مروارید از درون صدف ها.
آنها گاهی نیز در داخل غلاف و در بخش نرم صدف، مروارید کشت می کردند. با این مرواریدها، درست مانند روزگار ما، آنها نیز برای خود زیورآلات می ساختند.
از مردم یونان و ترکیه ی باستان گاهی به عنوان پدران غواصی جدید یاد می شود.
بیش از دو هزار سال پیش در دریای اژه اسفنج را کشف کردند. شیوه ای که آنها در آن روز استفاده می کردند، هنوز هم عملی و سودمند است.
این غواصان به این نکته پی برده بودند که هرچه بیشتر بتوان هوا را در خود جا داد، بیشتر می توان در زیر آب باقی ماند. بنابراین روزی یکی از غواصان مقداری هوا در ظرفی جا داد و با خود به زیر آب برد.
ظرف محتوی هوا مَشکی ساخته شده از پوست بز، گوسفند و یا خوک بود که آن را چرب می کردند و در برابر نفوذ آب مقاوم می ساختند. در ضمن دور تادور مشک را محکم درز می گرفتند و فقط سوراخی را برای دمیدن هوا باز می گذاشتند.
غواص خود را به سنگی می بست تا سنگین شود و مخزن هوا را با خود به ژرفای آب می برد. بدین وسیله مدتها در زیر آب به کاوش می پرداخت و از هوای درون مشک استفاده می کرد.
منبع: کتاب به من بگو چرا – جلد 10